"உறு கழி மருங்கின் ஓதமொடு மலர்ந்த

சிறு கரு நெய்தற் கண் போல் மா மலர்ப்

பெருந் தண் மாத் தழை இருந்த அல்குல்,

ஐய அரும்பிய சுணங்கின், வை எயிற்று,

மை ஈர் ஓதி, வாள் நுதல், குறுமகள்! . . . .

விளையாட்டு ஆயமொடு வெண் மணல் உதிர்த்த

புன்னை நுண் தாது பொன்னின் நொண்டு,

மனை புறந்தருதிஆயின், எனையதூஉம்,

இம் மனைக் கிழமை எம்மொடு புணரின்,

தீதும் உண்டோ, மாதராய்?" என, . . . .

கடும் பரி நல் மான், கொடிஞ்சி நெடுந் தேர்

கை வல் பாகன் பையென இயக்க,

யாம் தற் குறுகினமாக, ஏந்து எழில்

அரி வேய் உண் கண் பனி வரல் ஒடுக்கி,

சிறிய இறைஞ்சினள், தலையே . . . .

பெரிய எவ்வம் யாம் இவண் உறவே.