'அருஞ் சுரம் இறந்த என் பெருந் தோள் குறுமகள்

திருந்துவேல் விடலையொடு வரும்' எனத், தாயே,

புனை மாண் இஞ்சி பூவல் ஊட்டி,

மனை மணல் அடுத்து, மாலை நாற்றி,

உவந்து, இனிது அயரும் என்ப; யானும், . . . .

மான் பிணை நோக்கின் மட நல்லாளை

ஈன்ற நட்பிற்கு அருளான் ஆயினும்,

இன் நகை முறுவல் ஏழையைப் பல் நாள்,

கூந்தல் வாரி, நுசுப்பு இவர்ந்து, ஓம்பிய

நலம் புனை உதவியும் உடையன் மன்னே; . . . .

அஃது அறி கிற்பினோ நன்றுமன் தில்ல;

அறுவை தோயும் ஒரு பெருங் குடுமிச்,

சிறுபை நாற்றிய பல்தலைக் கொடுங் கோல்,

ஆகுவது அறியும் முதுவாய், வேல!

கூறுக மாதோ, நின் கழங்கின் திட்பம்! . . . .

மாறா வருபனி கலுழும் கங்குலில்,

ஆனாது துயரும் எம் கண் இனிது படீஇயர்,

எம் மனை முந்துறத் தருமோ?

தன் மனை உய்க்குமோ? யாது அவன் குறிப்பே?