வானம் வேண்டா வறன்இல் வாழ்க்கை

நோன் ஞாண் வினைஞர் கோள் அறிந்து ஈர்க்கும்

மீன் முதிர் இலஞ்சிக் கலித்த தாமரை

நீர்மிசை நிவந்த நெடுந்தாள் அகல் இலை

இருங் கயம் துளங்க, கால் உறு தோறும் . . . .

பெருங் களிற்றுச் செவியின் அலைக்கும் ஊரனொடு

எழுந்த கௌவையோ பெரிதே! நட்பே,

கொழுங் கோல் வேழத்துப் புணை துணையாகப்

புனல் ஆடு கேண்மை அனைத்தே; அவனே,

ஒண் தொடி மகளிர் பண்டை யாழ் பாட, . . . .

ஈர்ந் தண் முழவின் எறிகுணில் விதிர்ப்ப,

தண் நறுஞ் சாந்தம் கமழும் தோள் மணந்து,

இன்னும் பிறள் வயினானே; மனையோள்

எம்மொடு புலக்கும் என்ப; வென் வேல்,

மாரி அம்பின், மழைத்தோல் பழையன் . . . .

காவிரி வைப்பின் போஒர் அன்ன, என்

செறிவளை உடைத்தலோ இலனே; உரிதினின்

யாம் தன் பகையேம் அல்லேம்; சேர்ந்தோர்

திரு நுதல் பசப்ப நீங்கும்

கொழுநனும் சாலும், தன் உடன் உறை பகையே. . . . .