'அறம் தலைப்பிரியாது ஒழுகலும், சிறந்த

கேளிர் கேடு பல ஊன்றலும், நாளும்

வருந்தா உள்ளமொடு இருந்தோர்க்கு இல்' எனச்

செய்வினை புரிந்த நெஞ்சினர், 'நறு நுதல்

மை ஈர் ஓதி! அரும் படர் உழத்தல் . . . .

சில் நாள் தாங்கல்வேண்டும்' என்று, நின்

நல் மாண் எல் வளை திருத்தினர்ஆயின்,

வருவர் வாழி, தோழி! பல புரி

வார் கயிற்று ஒழுகை நோன் சுவல் கொளீஇ,

பகடு துறை ஏற்றத்து உமண் விளி வெரீஇ, . . . .

உழைமான் அம் பிணை இனன் இரிந்து ஓட,

காடு கவின் அழிய உரைஇ, கோடை

நின்று தின விளிந்த, அம் பணை, நெடு வேய்க்

கண் விடத் தெறிக்கும் மண்ணா முத்தம்

கழங்கு உறழ் தோன்றல, பழங் குழித் தாஅம் . . . .

இன் களி நறவின் இயல் தேர் நன்னன்

விண் பொரு நெடு வரைக் கவாஅன்

பொன் படு மருங்கின் மலை இறந்தோரே.