வினைவயிற் பிரிதல் யாவது? 'வணர் சுரி

வடியாப் பித்தை, வன்கண், ஆடவர்

அடி அமை பகழி ஆர வாங்கி;

வம்பலர்ச் செகுத்த அஞ்சுவரு கவலை,

படுமுடை நசைஇய வாழ்க்கைச் செஞ் செவி . . . .

எருவைச் சேவல் ஈண்டுகிளை பயிரும்

வெருவரு கானம் நீந்தி, பொருள் புரிந்து

இறப்ப எண்ணினர்' என்பது சிறப்பக்

கேட்டனள் கொல்லோ தானே? தோள் தாழ்பு

சுரும்பு உண ஒலிவரும் இரும்பல் கூந்தல், . . . .

அம்மா மேனி, ஆய் இழை, குறுமகள்

சுணங்கு சூழ் ஆகத்து அணங்கு என உருத்த

நல்வரல் இள முலை நனைய;

பல் இதழ் உண்கண் பரந்தன பனியே.