'குன்றி அன்ன கண்ண, குரூஉ மயிர்,

புன் தாள், வெள் எலி மோவாய் ஏற்றை

செம் பரல் முரம்பில் சிதர்ந்த பூழி,

நல் நாள் வேங்கை வீ நன்களம் வரிப்பக்,

கார் தலைமணந்த பைம் புதல் புறவின், . . . .

வில் எறி பஞ்சியின் வெண் மழை தவழும்

கொல்லை இதைய குறும் பொறை மருங்கில்,

கரி பரந்தன்ன காயாஞ் செம்மலொடு

எரி பரந்தன்ன இலமலர் விரைஇப்,

பூங் கலுழ் சுமந்த தீம் புனல் கான் யாற்று . . . .

வான் கொள் தூவல் வளி தர உண்கும்;

எம்மொடு வருதல் வல்லையோ மற்று?' எனக்

கொன் ஒன்று வினவினர் மன்னே தோழி!

இதல் முள் ஒப்பின் முகை முதிர் வெட்சி

கொல் புனக் குருந்தொடு கல் அறைத் தாஅம் . . . .

மிளை நாட்டு அத்தத்து ஈர்ஞ் சுவல் கலித்த

வரி மரல் கறிக்கும் மடப் பிணைத்

திரிமருப்பு இரலைய காடு இறந்தோரே.