பனி வரை நிவந்த பயம் கெழு கவாஅன்,

துனி இல் கொள்கையொடு அவர் நமக்கு உவந்த

இனிய உள்ளம் இன்னாஆக,

முனிதக நிறுத்த நல்கல் எவ்வம்

சூர் உறை வெற்பன் மார்பு உறத் தணிதல் . . . .

அறிநதனள் அல்லள், அன்னை; வார்கோல்

செறிந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்தமை நோக்கி,

கையறு நெஞ்சினள் வினவலின், முதுவாய்ப்

பொய் வல் பெண்டிர் பிரப்பு உளர்பு இரீஇ,

'முருகன் ஆர் அணங்கு' என்றலின், அது செத்து . . . .

ஓவத்தன்ன வினை புனை நல் இல்,

'பாவை அன்ன பலர் ஆய் மாண் கவின்

பண்டையின் சிறக்க, என் மகட்கு' எனப் பரைஇ,

கூடு கொள் இன் இயம் கறங்க, களன் இழைத்து,

ஆடு அணி அயர்ந்த அகன் பெரும் பந்தர் . . . .

வெண் போழ் கடம்பொடு சூடி, இன் சீர்

ஐது அமை பாணி இரீஇ, கைபெயரா,

செல்வன் பெரும் பெயர் ஏத்தி, வேலன்

வெறி அயர் வியன் களம் பொற்ப, வல்லோன்

பொறி அமை பாவையின் தூங்கல் வேண்டின் . . . .

என் ஆம் கொல்லோ? தோழி! மயங்கிய

மையற் பெண்டிர்க்கு நொவ்வல் ஆக

ஆடிய பின்னும், வாடிய மேனி

பண்டையின் சிறவாதுஆயின், இம் மறை

அலர் ஆகாமையோ அரிதே, அஃதான்று . . . .

அறிவர் உறுவிய அல்லல் கண்டருளி,

வெறி கமழ் நெடு வேள் நல்குவனெனினே,

'செறிதொடி உற்ற செல்லலும் பிறிது' எனக்

கான் கெழு நாடன் கேட்பின்,

யான் உயிர்வாழ்தல் அதனினும் அரிதே! . . . .