நாள் உலா எழுந்த கோள் வல் உளியம்

ஓங்குசினை இருப்பைத் தீம் பழம் முனையின்,

புல் அளைப் புற்றின் பல் கிளைச் சிதலை

ஒருங்கு முயன்று எடுத்த நனை வாய் நெடுங் கோடு,

இரும்பு ஊது குருகின், இடந்து, இரை தேரும் . . . .

மண் பக வறந்த ஆங்கண், கண் பொரக்

கதிர் தெற, கவிழ்ந்த உலறுதலை நோன் சினை

நெறி அயல் மராஅம் ஏறி, புலம்பு கொள

எறி பருந்து உயவும் என்றூழ் நீள் இடை

வெம் முனை அருஞ் சுரம் நீந்தி சிறந்த . . . .

செம்மல் உள்ளம் துரத்தலின், கறுத்தோர்

ஒளிறு வேல் அழுவம் களிறு படக் கடக்கும்

மா வண் கடலன் விளங்கில் அன்ன, எம்

மை எழில் உண்கண் கலுழ

ஐய! சேறிரோ, அகன்று செய் பொருட்கே? . . . .