காய்ந்து செலற் கனலி கல் பகத் தெறுதலின்,

ஈந்து குருகு உருகும் என்றூழ் நீள் இடை,

உளி முக வெம் பரல் அடி வருத்துறாலின்,

விளி முறை அறியா வேய் கரி கானம்,

வயக் களிற்று அன்ன காளையொடு என் மகள் . . . .

கழிந்ததற்கு அழிந்தன்றோ இலெனே! ஒழிந்து யாம்

ஊது உலைக் குருகின் உள் உயிர்த்து, அசைஇ,

வேவது போலும் வெய்ய நெஞ்சமொடு

கண்படை பெறேன், கனவ ஒண் படைக்

கரிகால் வளவனொடு வெண்ணிப் பறந்தலைப் . . . .

பொருது புண் நாணிய சேரலாதன்

அழி கள மருங்கின் வான் வடக்கிருந்தென,

இன்னா இன் உரை கேட்ட சான்றோர்

அரும் பெறல் உலகத்து அவனொடு செலீஇயர்,

பெரும்பிறிது ஆகியாங்கு பிரிந்து இவண் . . . .

காதல் வேண்டி, எற் துறந்து

போதல்செல்லா என் உயிரொடு புலந்தே.