"தொடங்கு வினை தவிரா, அசைவு இல் நோன் தாள்,

கிடந்து உயிர் மறுகுவது ஆயினும், இடம் படின்

வீழ் களிறு மிசையாப் புலியினும் சிறந்த

தாழ்வு இல் உள்ளம் தலைத்தலைச் சிறப்ப,

செய்வினைக்கு அகன்ற காலை, எஃகு உற்று . . . .

இரு வேறு ஆகிய தெரி தகு வனப்பின்

மாவின் நறு வடி போல, காண்தொறும்

மேவல் தண்டா மகிழ் நோக்கு உண்கண்

நினையாது கழிந்த வைகல், எனையதூஉம்,

வாழலென் யான்" எனத் தேற்றி, பல் மாண் . . . .

தாழக் கூறிய தகைசால் நல் மொழி

மறந்தனிர் போறிர் எம்' எனச் சிறந்த நின்

எயிறு கெழு துவர் வாய் இன் நகை அழுங்க

வினவல் ஆனாப் புனைஇழை! கேள் இனி

வெம்மை தண்டா எரி உகு பறந்தலை . . . .

கொம்மை வாடிய இயவுள் யானை

நீர் மருங்கு அறியாது, தேர் மருங்கு ஓடி,

அறு நீர் அம்பியின் நெறிமுதல் உணங்கும்

உள்ளுநர்ப் பனிக்கும் ஊக்கு அருங் கடத்திடை,

எள்ளல் நோனாப் பொருள் தரல் விருப்பொடு . . . .

நாணுத் தளை ஆக வைகி, மாண் வினைக்கு

உடம்பு ஆண்டு ஒழிந்தமை அல்லதை,

மடம் கெழு நெஞ்சம் நின் உழையதுவே!