'நயனும், வாய்மையும், நன்னர் நடுவும்,

இவனின் தோன்றிய, இவை' என இரங்க,

புரை தவ நாடி, பொய் தபுத்து, இனிது ஆண்ட

அரைசனோடு உடன் மாய்ந்த நல் ஊழிச் செல்வம் போல்,

நிரை கதிர்க் கனலி பாடொடு பகல் செய, . . . .

கல்லாது முதிர்ந்தவன் கண் இல்லா நெஞ்சம் போல்,

புல் இருள் பரத்தரூஉம் புலம்பு கொள் மருள் மாலை;

இம் மாலை,

ஐயர் அவிர் அழல் எடுப்ப, அரோ, என்

கையறு நெஞ்சம் கனன்று தீ மடுக்கும்! . . . .

இம் மாலை,

இருங் கழி மா மலர் கூம்ப, அரோ, என்

அரும் படர் நெஞ்சம் அழிவொடு கூம்பும்!

இம் மாலை,

கோவலர் தீம் குழல் இனைய, அரோ, என் . . . .

பூ எழில் உண்கண் புலம்பு கொண்டு இனையும்!

என ஆங்கு,

படு சுடர் மாலையொடு பைதல் நோய் உழப்பாளை,

குடி புறங்காத்து ஓம்பும் செங்கோலான் வியன் தானை

விடுவழி விடுவழிச் சென்றாங்கு, அவர் . . . .

தொடுவழித் தொடுவழி நீங்கின்றால் பசப்பே;