யாரை நீ எம் இல் புகுதர்வாய்? ஓரும்

புதுவ மலர் தேரும் வண்டே போல் யாழ

வதுவை விழவு அணி வைகலும் காட்டினையாய்

மாட்டு மாட்டு ஓடி, மகளிர்த் தரத்தர,

பூட்டு மான் திண் தேர் புடைத்த மறுகு எல்லாம் . . . .

பாட்டு ஆதல் சான்ற நின் மாயப் பரத்தைமை

காட்டிய வந்தமை கைப்படுத்தேன் பண்டு எலாம்

கேட்டும் அறிவேன்மன், யான்;

தெரி கோதை அம் நல்லாய்! தேறீயல் வேண்டும்

பொரு கரை வாய் சூழ்ந்த பூ மலி வையை . . . .

வரு புனல் ஆடத் தவிர்ந்தேன்; பெரிது என்னைச்

செய்யா மொழிவது எவன்;

ஓஒ! புனல் ஆடினாய் எனவும் கேட்டேன்; புனல் ஆங்கே

நீள் நீர் நெறி கதுப்பு வாரும் அறல் ஆக,

மாண் எழில் உண் கண் பிறழும் கயல் ஆக, . . . .

கார் மலர் வேய்ந்த கமழ் பூம் பரப்பு ஆகம்,

நாணுச் சிறை அழித்து நன்பகல் வந்த அவ்

யாணர்ப் புதுப் புனல் ஆடினாய், முன் மாலை,

பாணன் புணையாகப் புக்கு;

ஆனாது அளித்து அமர் காதலோடு அப் புனல் ஆடி, . . . .

வெளிப்படு கவ்வையை யான் அறிதல் அஞ்சி,

குளித்து ஒழுகினாய் எனவும் கேட்டேன்; குளித்தாங்கே

போர்த்த சினத்தால் புருவத் திரை இடா,

ஆர்க்கும் ஞெகிழத்தான் நல் நீர் நடை தட்பச்

சீர்த் தக வந்த புதுப் புனல் நின்னைக் கொண்டு, . . . .

ஈர்த்து உய்ப்பக் கண்டார் உளர்;

ஈர்த்தது உரை சால் சிறப்பின் நின் நீர் உள்ளம் வாங்க,

புரை தீர் புதுப் புனல் வெள்ளத்தின் இன்னும்

கரை கண்டதூஉம் இலை;

நிரைதொடீஇ! பொய்யா வாட் தானை, புனை கழற் கால், தென்னவன் . . . .

வையைப் புதுப் புனல் ஆடத் தவிர்ந்ததைத்

தெய்வத்தின் தேற்றித் தெளிப்பேன்; பெரிது என்னைச்

செய்யா மொழிவது எவன்;

மெய்யதை, மல்கு மலர் வேய்ந்த மாயப் புதுப் புனல்

பல் காலும் ஆடிய செல்வுழி, ஒல்கிக் . . . .

களைஞரும் இல் வழி, கால் ஆழ்ந்து தேரோடு

இள மணலுள் படல் ஓம்பு முளை நேர்

முறுவலார்க்கு ஓர் நகை செய்து.