'அருந்தவம் ஆற்றியார் நுகர்ச்சி போல், அணி கொள

விரிந்து ஆனாச் சினை தொறூஉம், வேண்டும் தாது அமர்ந்து ஆடி,

புரிந்து ஆர்க்கும் வண்டொடு, புலம்பு தீர்ந்து எவ் வாயும்,

இருந் தும்பி, இறை கொள எதிரிய வேனிலான்;

துயில் இன்றி யாம் நீந்த, தொழுவை அம் புனல் ஆடி, . . . .

மயில் இயலார் மரு உண்டு, மறந்து அமைகுவான்மன்னோ

'வெயில் ஒளி அறியாத விரி மலர்த் தண் காவில்

குயில் ஆலும் பொழுது' எனக் கூறுநர் உளராயின்;

பானாள் யாம் படர் கூர, பணை எழில் அணை மென் தோள்

மான் நோக்கினவரோடு மறந்து அமைகுவான்மன்னோ . . . .

'ஆனார் சீர்க் கூடலுள் அரும்பு அவிழ் நறு முல்லை,

தேன் ஆர்க்கும் பொழுது' எனத் தெளிக்குநர் உளராயின்;

உறல் யாம் ஒளி வாட, உயர்ந்தவன் விழவினுள்

விறல் இழையவரோடு விளையாடுவான்மன்னோ

'பெறல் அரும் பொழுதோடு, பிறங்கு இணர்த் துருத்தி சூழ்ந்து, . . . .

அறல் வாரும், வையை' என்று அறையுநர் உளராயின்'

என ஆங்கு,

தணியா நோய் உழந்து ஆனாத் தகையவள் தகை பெற,

அணி கிளர் நெடுந் திண் தேர் அயர்மதி பணிபு நின்

காமர் கழல் அடி சேரா . . . .

நாமம் சால் தெவ்வரின் நடுங்கினள் பெரிதே.