'பால் மருள் மருப்பின், உரல் புரை பாவு அடி,

ஈர் நறுங் கமழ் கடாஅத்து, இனம் பிரி ஒருத்தல்

ஆறு கடி கொள்ளும் வேறு புலம் படர்ந்து,

பொருள்வயிற் பிரிதல் வேண்டும்' என்னும்

அருள் இல் சொல்லும், நீ சொல்லினையே; . . . .

நன்னர் நறு நுதல் நயந்தனை நீவி,

நின்னின் பிரியலன், அஞ்சல் ஓம்பு' என்னும்

நன்னர் மொழியும் நீ மொழிந்தனையே

அவற்றுள் யாவோ வாயின? மாஅல் மகனே!

'கிழவர் இன்னோர்' என்னாது, பொருள்தான், . . . .

பழ வினை மருங்கின் பெயர்பு பெயர்பு உறையும்;

அன்ன பொருள்வயிற் பிரிவோய் நின் இன்று

இமைப்புவரை வாழாள் மடவோள்

அமைக் கவின் கொண்ட தோள் இணை மறந்தே.