செவ்விய தீவிய சொல்லி, அவற்றொடு

பைய முயங்கிய அஞ்ஞான்று, அவை எல்லாம்

பொய்யாதல் யான் யாங்கு அறிகோ மற்று? ஐய!

அகல் நகர் கொள்ளா அலர் தலைத் தந்து,

பகல் முனி வெஞ் சுரம் உள்ளல் அறிந்தேன்; . . . .

மகன் அல்லை மன்ற, இனி

செல்; இனிச் சென்று நீ செய்யும் வினை முற்றி,

அன்பு அற மாறி, 'யாம் உள்ளத் துறந்தவள்

பண்பும் அறிதிரோ?' என்று, வருவாரை

என் திறம் யாதும் வினவல்; வினவின், . . . .

பகலின் விளங்கு நின் செம்மல் சிதைய,

தவல் அருஞ் செய் வினை முற்றாமல், ஆண்டு ஓர்

அவலம் படுதலும் உண்டு.