'பெருந் தோள் நெகிழ, அவ் வரி வாட,

சிறு மெல் ஆகம் பெரும் பசப்பு ஊர,

இன்னேம் ஆக, எற் கண்டு நாணி,

நின்னொடு தௌத்தனர் ஆயினும், என்னதூஉம்,

அணங்கல் ஓம்புமதி, வாழிய நீ!' என . . . .

கணம் கெழு கடவுட்கு உயர் பலி தூஉய்,

பரவினம் வருகம் சென்மோ - தோழி!

பெருஞ் சேயிறவின் துய்த் தலை முடங்கல்

சிறு வெண் காக்கை நாள் இரை பெறூஉம்

பசும் பூண் வழுதி மருங்கை அன்ன, என் . . . .

அரும் பெறல் ஆய் கவின் தொலைய,

பிரிந்து ஆண்டு உறைதல் வல்லியோரே.