கானற் கண்டல் கழன்று உகு பைங் காய்

நீல் நிற இருங் கழி உட்பட வீழ்ந்தென,

உறு கால் தூக்க, தூங்கி ஆம்பல்,

சிறு வெண் காக்கை ஆவித்தன்ன,

வெளிய விரியும் துறைவ! என்றும் . . . .

அளிய பெரிய கேண்மை நும் போல்,

சால்பு எதிர்கொண்ட செம்மையோரும்

தேறா நெஞ்சம் கையறுபு வாட,

நீடின்று விரும்பார் ஆயின்,

வாழ்தல் மற்று எவனோ? தேய்கமா தௌவே! . . . .