'துய்த் தலைப் புனிற்றுக் குரல் பால் வார்பு இறைஞ்சி,

தோடு அலைக் கொண்டன ஏனல் என்று,

துறு கல் மீமிசைக் குறுவன குழீஇ,

செவ் வாய்ப் பாசினம் கவரும்' என்று, அவ் வாய்த்

தட்டையும் புடைத்தனை, கவணையும் தொடுக்க' என . . . .

எந்தை வந்து உரைத்தனனாக, அன்னையும்,

'நல் நாள் வேங்கையும் மலர்கமா, இனி' என

என் முகம் நோக்கினள்; எவன்கொல்?- தோழி!-

செல்வாள் என்றுகொல்? 'செறிப்பல்' என்றுகொல்?

கல் கெழு நாடன் கேண்மை . . . .

அறிந்தனள்கொல்? அஃது அறிகலென் யானே!