'தளிர் சேர் தண் தழை தைஇ, நுந்தை

குளிர் வாய் வியன் புனத்து எல் பட வருகோ?

குறுஞ் சுனைக் குவளை அடைச்சி, நாம் புணரிய

நறுந் தண் சாரல் ஆடுகம் வருகோ?

இன் சொல் மேவலைப்பட்ட என் நெஞ்சு உணக் . . . .

கூறு இனி; மடந்தை! நின் கூர் எயிறு உண்கு' என,

யான் தன் மொழிதலின், மொழி எதிர் வந்து,

தான் செய் குறி நிலை இனிய கூறி,

ஏறு பிரி மடப் பிணை கடுப்ப வேறுபட்டு,

உறு கழை நிவப்பின் சிறுகுடிப் பெயரும் . . . .

கொடிச்சி செல்புறம் நோக்கி,

விடுத்த நெஞ்சம்! விடல் ஒல்லாதே?