இருங் கழி பொருத ஈர வெண் மணல்

மாக் கொடி அடும்பின் மா இதழ் அலரி

கூந்தல் மகளிர் கோதைக் கூட்டும்

காமர் கொண்கன், நாம் வெங் கேண்மை

ஐது ஏய்ந்தில்லா ஊங்கும், நம்மொடு . . . .

புணர்ந்தனன் போல உணரக் கூறி,

'தான் யாங்கு?' என்னும் அறன் இல் அன்னை;

யான் எழில் அறிதலும் உரியள் நீயும்; நம்

பராரைப் புன்னைச் சேரி, மெல்ல,

நள்ளென் கங்குலும், வருமரோ- . . . .

அம்ம வாழி!- தோழி அவர் தேர் மணிக் குரலே!