வயிரத் தன்ன வை ஏந்து மருப்பின்,

வெதிர் வேர் அன்ன பரூஉ மயிர்ப் பன்றி

பறைக் கண் அன்ன நிறைச் சுனை பருகி,

நீலத்தன்ன அகல் இலைச் சேம்பின்

பிண்டம் அன்ன கொழுங் கிழங்கு மாந்தி, . . . .

பிடி மடிந்தன்ன கல் மிசை ஊழ் இழிபு,

யாறு சேர்ந்தன்ன ஊறு நீர்ப் படாஅர்ப்

பைம் புதல் நளி சினைக் குருகு இருந்தன்ன,

வண் பிணி அவிழ்ந்த வெண் கூதாளத்து

அலங்கு குலை அலரி தீண்டி, தாது உக, . . . .

பொன் உரை கட்டளை கடுப்பக் காண்வர,

கிளை அமல் சிறு தினை விளை குரல் மேய்ந்து,

கண் இனிது படுக்கும் நல் மலை நாடனொடு

உணர்ந்தனை புணர்ந்த நீயும், நின் தோட்

பணைக் கவின் அழியாது துணைப் புணர்ந்து, என்றும், . . . .

தவல் இல் உலகத்து உறைஇயரோ - தோழி!

எல்லையும் இரவும் என்னாது, கல்லெனக்

கொண்டல் வான் மழை பொழிந்த வைகறைத்

தண் பனி அற்சிரம் தமியோர்க்கு அரிது என,

கனவினும் பிரிவு அறியலனே; அதன்தலை . . . .

முன் தான் கண்ட ஞான்றினும்

பின் பெரிது அளிக்கும், தன் பண்பினானே.