திதலை மாமை தளிர் வனப்பு அழுங்க,

புதல் இவர் பீரின் எதிர் மலர் கடுப்பப்

பசலை பாய்ந்த நுதலேன் ஆகி,

எழுது எழில் மழைக் கண் கலுழ, நோய் கூர்ந்து,

ஆதி மந்தியின் அறிவு பிறிது ஆகி, . . . .

பேதுற் றிசினே காதல்அம் தோழி!

காய்கதிர் திருகலின் கனைந்து கால் கடுகி,

ஆடுதளிர் இருப்பைக் கூடு குவி வான் பூ,

கோடு கடை கழங்கின், அறைமிசைத் தாஅம்

காடு இறந்தனரே, காதலர், அடுபோர், . . . .

வீயா விழுப்புகழ், விண் தோய் வியன் குடை,

ஈர் எழு வேளிர் இயைந்து ஒருங்கு எறிந்த

கழுவுள் காமூர் போலக்

கலங்கின்று மாது, அவர்த் தெளிந்த என் நெஞ்சே.