'கண்டவர் இல்' என, உலகத்துள் உணராதார்,

தங்காது தகைவு இன்றித் தாம் செய்யும் வினைகளுள்,

நெஞ்சு அறிந்த கொடியவை மறைப்பினும், 'அறிபவர்

நெஞ்சத்துக் குறுகிய கரி இல்லை ஆகலின்,'

வண் பரி நவின்ற வய மான் செல்வ! . . . .

நன்கு அதை அறியினும், நயன் இல்லா நாட்டத்தால்,

'அன்பு இலை' என வந்து கழறுவல்; ஐய! கேள்;

மகிழ் செய் தேமொழித் தொய்யில் சூழ் இள முலை

முகிழ் செய முள்கிய தொடர்பு, அவள் உண்கண்

அவிழ் பனி உறைப்பவும், நல்காது விடுவாய்! . . . .

இமிழ் திரைக் கொண்க! கொடியைகாண் நீ

இலங்கு ஏர் எல் வளை ஏர் தழை தைஇ,

நலம் செல நல்கிய தொடர்பு, அவள் சாஅய்ப்

புலந்து அழ, புல்லாது விடுவாய்!

இலங்கு நீர்ச் சேர்ப்ப! கொடியைகாண் நீ; . . . .

இன் மணிச் சிலம்பின் சில் மொழி ஐம்பால்

பின்னொடு கெழீஇய தட அரவு அல்குல்

நுண் வரி வாட, வாராது விடுவாய்!

தண்ணந் துறைவ! தகாஅய்காண் நீ;

என ஆங்கு . . . .

அனையள் என்று, அளிமதி, பெரும! நின் இன்று

இறை வரை நில்லா வளையள் இவட்கு, இனிப்

பிறை ஏர் சுடர் நுதற் பசலை

மறையச் செல்லும், நீ மணந்தனை விடினே.