மெல் இணர்க் கொன்றையும், மென் மலர்க் காயாவும்,

புல் இலை வெட்சியும், பிடவும், தளவும்,

குல்லையும், குருந்தும், கோடலும், பாங்கரும்

கல்லவும் கடத்தவும் கமழ் கண்ணி மலைந்தனர்,

பல் ஆன் பொதுவர், கதழ் விடை கோள் காண்மார் . . . .

முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்ன

பல்லர், பெரு மழைக் கண்ணர், மடம் சேர்ந்த

சொல்லர், சுடரும் கனங் குழைக் காதினர்,

நல்லவர் கொண்டார், மிடை;

அவர் மிடை கொள; . . . .

மணி வரை மருங்கின் அருவி போல

அணி வரம்பு அறுத்த வெண் காற் காரியும்,

மீன் பூத்து அவிர் வரும் அந்தி வான் விசும்பு போல்

வான் பொறி பரந்த புள்ளி வெள்ளையும்,

கொலைவன் சூடிய குழவித் திங்கள் போல் . . . .

வளையுபு மலிந்த கோடு அணி சேயும்,

பொரு முரண் முன்பின் புகல் ஏறு பல பெய்து

அரிமாவும், பரிமாவும், களிறும், கராமும்,

பெரு மலை விடரகத்து, ஒருங்கு உடன் குழீஇ,

படு மழை ஆடும் வரையகம் போலும் . . . .

கொடி நறை சூழ்ந்த தொழூஉ;

தொழுவினுள், புரிபு புரிபு புக்க பொதுவரைத்

தெரிபு தெரிபு குத்தின, ஏறு;

ஏற்றின் அரி பரிபு அறுப்பன, சுற்றி,

எரி திகழ் கணிச்சியோன் சூடிய பிறைக்கண் . . . .

உருவ மாலை போல,

குருதிக் கோட்டொடு குடர் வலந்தன;

கோட்டொடு சுற்றிக் குடர் வலந்த ஏற்றின் முன்,

ஆடி நின்று, அக் குடர் வாங்குவான், பீடு காண்

செந் நூற் கழி ஒருவன் கைப் பற்ற, அந் நூலை . . . .

முந் நூலாக் கொள்வானும் போன்ம்;

இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்:

கோட்டினத்து ஆயர் மகன் அன்றே மீட்டு ஒரான்

போர் புகல் ஏற்றுப் பிணர் எருத்தில் தத்துபு,

தார் போல் தழீஇயவன்; . . . .

இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்;

கோவினத்து ஆயர் மகன் அன்றே ஓவான்

மழை ஏற்றின் மேல் இருந்து ஆடி, துறை அம்பி

ஊர்வான் போல் தோன்றுமவன்;

தொழீஇஇ! காற்றுப் போல வந்த கதழ் விடைக் காரியை . . . .

ஊற்றுக் களத்தே அடங்கக் கொண்டு, அட்டு, அதன்

மேல் தோன்றி நின்ற பொதுவன் தகை கண்டை

ஏற்றெருமை நெஞ்சம் வடிம்பின் இடந்து இட்டு,

சீற்றமோடு ஆர் உயிர் கொண்ட ஞான்று, இன்னன்கொல்

கூற்று என உட்கிற்று, என் நெஞ்சு; . . . .

இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்

புல்லினத்து ஆயர் மகன் அன்றே புள்ளி

வெறுத்த வய வெள் ஏற்று அம் புடைத் திங்கள்

மறுப் போல் பொருந்தியவன்;

ஓவா வேகமோடு உருத்துத் தன்மேல் சென்ற . . . .

சேஎச் செவி முதற் கொண்டு, பெயர்த்து ஒற்றும்

காயாம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன் தகை கண்டை

மேவார் விடுத்தந்த கூந்தற் குதிரையை

வாய் பகுத்து இட்டு, புடைத்த ஞான்று, இன்னன்கொல்

மாயோன் என்று உட்கிற்று, என் நெஞ்சு; . . . .

ஆங்கு, இரும் புலித் தொழுதியும் பெருங் களிற்றினமும்

மாறுமாறு உழக்கியாங்கு உழக்கி, பொதுவரும்

ஏறு கொண்டு, ஒருங்கு தொழூஉ விட்டனர் விட்டாங்கே

மயில் எருத்து உறழ் அணி மணி நிலத்துப் பிறழ

பயில் இதழ் மலர் உண்கண் . . . .

மாதர் மகளிரும் மைந்தரும் மைந்து உற்றுத்

தாது எரு மன்றத்து அயர்வர், தழூஉ;

கொல் ஏற்றுக் கோடு அஞ்சுவானை மறுமையும்

புல்லாளே, ஆய மகள்

அஞ்சார் கொலை ஏறு கொள்பவர் அல்லதை, . . . .

நெஞ்சிலார் தோய்தற்கு அரிய உயிர் துறந்து

நைவாரா ஆய மகள் தோள்;

வளியர் அறியா உயிர், காவல் கொண்டு,

நளிவாய் மருப்பு அஞ்சும் நெஞ்சினார் தோய்தற்கு

எளியவோ, ஆய மகள் தோள்; . . . .

விலை வேண்டார், எம் இனத்து ஆயர் மகளிர்

கொலை ஏற்றுக் கோட்டிடை, தாம் வீழ்வார் மார்பின்

முலையிடைப் போல, புகின்;

ஆங்கு,

குரவை தழீஇ, யாம், மரபுளி பாடி, . . . .

தேயா விழுப் புகழ்த் தெய்வம் பரவுதும்

மாசு இல் வான் முந்நீர்ப் பரந்த தொல் நிலம்

ஆளும் கிழமையொடு புணர்ந்த

எம் கோ வாழியர், இம் மலர் தலை உலகே!