அரி மான் இடித்தன்ன, அம் சிலை வல் வில்

புரி நாண், புடையின், புறம் காண்டல் அல்லால்

இணைப் படைத் தானை அரசோடு உறினும்

கணைத் தொடை நாணும் கடுந் துடி ஆர்ப்பின்,

எருத்து வலிய எறுழ் நோக்கு இரலை . . . .

மருப்பின் திரிந்து மறிந்து வீழ் தாடி,

உருத்த கடுஞ் சினத்து, ஓடா மறவர்,

பொருள் கொண்டு புண் செயின் அல்லதை, அன்போடு

அருள் புறம் மாறிய ஆர் இடை அத்தம்

புரிபு நீ புறம் மாறி, போக்கு எண்ணி, புதிது ஈண்டிப் . . . .

பெருகிய செல்வத்தான் பெயர்த்தரல் ஒல்வதோ

செயலை அம் தளிர் ஏய்க்கும் எழில் நலம்; அந் நலம்

பயலையால் உணப்பட்டுப் பண்டை நீர் ஒழிந்தக்கால்;

பொய் அற்ற கேள்வியால், புரையோரைப் படர்ந்து, நீ

மை அற்ற படிவத்தான் மறுத்தரல் ஒல்வதோ . . . .

தீம் கதிர் மதி ஏய்க்கும் திருமுகம்; அம் முகம்,

பாம்பு சேர் மதி போல, பசப்பு ஊர்ந்து தொலைந்தக்கால்;

பின்னிய தொடர் நீவி, பிறர் நாட்டுப் படர்ந்து, நீ

மன்னிய புணர்ச்சியான் மறுத்தரல் ஒல்வதோ

புரி அவிழ் நறு நீலம் புரை உண் கண் கலுழ்பு ஆனா, . . . .

திரி உமிழ் நெய்யே போல், தெண் பனி உறைக்குங்கால்;

என ஆங்கு,

அனையவை போற்றி, நினைஇயன நாடிக் காண்;

வளமையோ வைகலும் செயலாகும்; மற்று இவள்

முளை நிரை முறுவலார் ஆயத்துள் எடுத்து ஆய்ந்த . . . .

இளமையும் தருவதோ, இறந்த பின்னே.