செந் நிலப் புறவின் புன் மயிர்ப் புருவை

பாடு இன் தௌ மணித் தோடு தலைப்பெயர,

கான முல்லைக் கய வாய் அலரி

பார்ப்பன மகளிர் சாரற் புறத்து அணிய,

கல் சுடர் சேரும் கதிர் மாய் மாலை . . . .

புல்லென் வறு மனை நோக்கி, மெல்ல

வருந்தும்கொல்லோ, திருந்துஇழை அரிவை?

வல்லைக் கடவுமதி தேரே; சென்றிக,

குருந்து அவிழ் குறும்பொறை பயிற்ற,

பெருங் கலி மூதூர் மரம் தோன்றும்மே . . . .