ஊரும் சேரியும் உடன் இயைந்து அலர் எழ,

தேரொடு மறுகியும், பணி மொழி பயிற்றியும்,

கெடாஅத் தீயின் உரு கெழு செல்லூர்,

கடாஅ யானைக் குழூஉச் சமம் ததைய,

மன் மருங்கு அறுத்த மழு வாள் நெடியோன் . . . .

முன் முயன்று அரிதினின் முடித்த வேள்வி,

கயிறு அரை யாத்த காண் தகு வனப்பின்,

அருங் கடி நெடுந் தூண் போல, யாவரும்

காணலாகா மாண் எழில் ஆகம்

உள்ளுதொறும் பனிக்கும் நெஞ்சினை, நீயே . . . .

நெடும் புற நிலையினை, வருந்தினைஆயின்,

முழங்கு கடல் ஓதம் காலைக் கொட்கும்,

பழம் பல் நெல்லின் ஊணூர் ஆங்கண்,

நோலா இரும் புள் போல, நெஞ்சு அமர்ந்து,

காதல் மாறாக் காமர் புணர்ச்சியின், . . . .

இருங் கழி முகந்த செங் கோல் அவ் வலை

முடங்கு புற இறவொடு இன மீன் செறிக்கும்

நெடுங் கதிர்க் கழனித் தண் சாய்க்கானத்து,

யாணர்த் தண் பணை உறும் என, கானல்

ஆயம் ஆய்ந்த சாய் இறைப் பணைத் தோள் . . . .

நல் எழில் சிதையா ஏமம்

சொல் இனித் தெய்ய, யாம் தெளியுமாறே.