தோள் புலம்பு அகலத் துஞ்சி, நம்மொடு

நாள் பல நீடிய கரந்து உறை புணர்ச்சி

நாண் உடைமையின் நீங்கி, சேய் நாட்டு

அரும் பொருள் வலித்த நெஞ்சமொடு ஏகி,

நம் உயர்வு உள்ளினர் காதலர் கறுத்தோர் . . . .

தெம் முனை சிதைத்த, கடும் பரிப் புரவி,

வார் கழல் பொலிந்த வன்கண் மழவர்

பூந் தொடை விழவின் தலை நாள் அன்ன,

தரு மணல் ஞெமிரிய திரு நகர் முற்றம்

புலம்புறும் கொல்லோ தோழி! சேண் ஓங்கு . . . .

அலந்தலை ஞெமையத்து ஆள் இல் ஆங்கண்,

கல் சேர்பு இருந்த சில் குடிப் பாக்கத்து,

எல் விருந்து அயர, ஏமத்து அல்கி,

மனை உறை கோழி அணல் தாழ்பு அன்ன

கவை ஒண் தளிர கருங்கால் யாஅத்து . . . .

வேனில் வெற்பின் கானம் காய,

முனை எழுந்து ஓடிய கெடு நாட்டு ஆர் இடை,

பனை வெளிறு அருந்து பைங் கண் யானை

ஒண் சுடர் முதிரா இளங் கதிர் அமையத்து,

கண்படு பாயல் கை ஒடுங்கு அசை நிலை . . . .

வாள் வாய்ச் சுறவின் பனித் துறை நீந்தி,

நாள் வேட்டு எழுந்த நயன் இல் பரதவர்

வைகு கடல் அம்பியின் தோன்றும்

மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே?