'உள்ளல் வேண்டும் ஒழிந்த பின்' என

நள்என் கங்குல் நடுங்கு துணை ஆயவர்

நின் மறந்து உறைதல் யாவது? 'புல் மறந்து

அலங்கல் வான் கழை உதிர்நெல் நோக்கி,

கலை பிணை விளிக்கும் கானத்து ஆங்கண், . . . .

கல் சேர்பு இருந்த கதுவாய்க் குரம்பைத்

தாழிமுதல் கலித்த கோழ் இலைப் பருத்திப்

பொதி வயிற்று இளங் காய் பேடை ஊட்டி,

போகில் பிளந்திட்ட பொங்கல் வெண் காழ்

நல்கூர் பெண்டிர் அல்கல் கூட்டும் . . . .

கலங்குமுனைச் சீறூர் கை தலை வைப்ப,

கொழுப்பு ஆ தின்ற கூர்ம் படை மழவர்,

செருப்புடை அடியர், தெண் சுனை மண்டும்

அருஞ் சுரம் அரிய வல்ல; வார் கோல்

திருந்து இழைப் பணைத் தோள், தேன் நாறு கதுப்பின், . . . .

குவளை உண்கண், இவளொடு செலற்கு' என

நெஞ்சு வாய் அவிழ்ந்தனர் காதலர்

அம் சில் ஓதி ஆயிழை! நமக்கே.