நகை ஆகின்றே தோழி! நெருநல்

மணி கண்டன்ன துணி கயம் துளங்க,

இரும்பு இயன்றன்ன கருங் கோட்டு எருமை,

ஆம்பல் மெல் அடை கிழிய, குவளைக்

கூம்பு விடு பல் மலர் மாந்தி, கரைய . . . .

காஞ்சி நுண் தாது ஈர்ம் புறத்து உறைப்ப,

மெல்கிடு கவுள அல்குநிலை புகுதரும்

தண் துறை ஊரன் திண் தார் அகலம்

வதுவை நாள் அணிப் புதுவோர்ப் புணரிய,

பரிவொடு வரூஉம் பாணன் தெருவில் . . . .

புனிற்றாப் பாய்ந்தெனக் கலங்கி, யாழ் இட்டு,

எம் மனைப் புகுதந்தோனே; அது கண்டு

மெய்ம்மலி உவகை மறையினென் எதிர்சென்று,

'இம் மனை அன்று; அஃது உம் மனை' என்ற

என்னும் தன்னும் நோக்கி . . . .

மம்மர் நெஞ்சினோன் தொழுது நின்றதுவே.