சேற்று நிலை முனைஇய செங் கட் காரான்

ஊர் மடி கங்குலில், நோன் தளை பரிந்து,

கூர் முள் வேலி கோட்டின் நீக்கி,

நீர் முதிர் பழனத்து மீன் உடன் இரிய

அம் தூம்பு வள்ளை மயக்கி, தாமரை . . . .

வண்டு ஊது பனி மலர் ஆரும் ஊர!

யாரையோ? நிற் புலக்கேம், வாருற்று,

உறை இறந்து, ஒளிரும் தாழ் இருங் கூந்தல்,

பிறரும், ஒருத்தியை நம் மனைத் தந்து,

வதுவை அயர்ந்தனை என்ப; அஃது யாம் . . . .

கூறேம்; வாழியர், எந்தை! செறுநர்

களிறுடை அருஞ் சமம் ததைய நூறும்

ஒளிறு வாள் தானைக் கொற்றச் செழியன்

பிண்ட நெல்லின் அள்ளூர் அன்ன என்

ஒண் தொடி நெகிழினும் நெகிழ்க; . . . .

சென்றீ, பெரும! நிற் தகைக்குநர் யாரோ?