அரி பெய் சிலம்பின் ஆம்பல் அம் தொடலை,

அரம் போழ் அவ் வளைப் பொலிந்த முன்கை,

இழை அணி பணைத் தோள், ஐயை தந்தை,

மழை வளம் தரூஉம் மா வண் தித்தன்,

பிண்ட நெல்லின் உறந்தை ஆங்கண் . . . .

கழை நிலை பெறாஅக் காவிரி நீத்தம்,

குழை மாண் ஒள் இழை நீ வெய்யோளொடு,

வேழ வெண் புணை தழீஇ, பூழியர்

கயம் நாடு யானையின் முகன் அமர்ந்தாங்கு,

ஏந்து எழில் ஆகத்துப் பூந் தார் குழைய, . . . .

நெருநல் ஆடினை, புனலே; இன்று வந்து,

'ஆக வன முலை அரும்பிய சுணங்கின்,

மாசு இல் கற்பின், புதல்வன் தாய்!' என,

மாயப் பொய்ம்மொழி சாயினை பயிற்றி, எம்

முதுமை எள்ளல்; அஃது அமைகும் தில்ல! . . . .

சுடர்ப் பூந் தாமரை நீர் முதிர் பழனத்து,

அம் தூம்பு வள்ளை ஆய் கொடி மயக்கி,

வாளை மேய்ந்த வள் எயிற்று நீர்நாய்,

முள் அரைப் பிரம்பின் மூதரில் செறியும்,

பல் வேல் மத்தி, கழாஅர் அன்ன எம் . . . .

இளமை சென்று தவத் தொல்லஃதே;

இனிமை எவன் செய்வது, பொய்ம்மொழி, எமக்கே?