அருவி ஆர்க்கும் பெரு வரை அடுக்கத்து,

ஆளி நன் மான், வேட்டு எழு கோள் உகிர்ப்

பூம் பொறி உழுவை தொலைச்சிய, வைந் நுதி

ஏந்து வெண் கோட்டு, வயக் களிறு இழுக்கும்

துன் அருங் கானம் என்னாய், நீயே . . . .

குவளை உண்கண் இவள் ஈண்டு ஒழிய,

ஆள்வினைக்கு அகறிஆயின், இன்றொடு

போயின்றுகொல்லோ தானே- படப்பைக்

கொடு முள் ஈங்கை நெடு மா அம் தளிர்

நீர் மலி கதழ் பெயல் தலைஇய . . . .

ஆய் நிறம் புரையும் இவள் மாமைக் கவினே!